Door Jorge Labadie

De heer Nasr toont ons een geweldig inzicht over verkeerd cultuurgebruik door onze politici en het uithollen van het begrip vrijheid. We moeten echter meer doen dan wijzen en wakker schudden. We moeten laten zien dat culturele diversiteit een groot goed is. Ik zie toenemende belangstelling voor culturele diversiteit, of dat nu Hogescholen zijn die leerlingen werven, de Kamer van Koophandel, die steeds meer allochtone ondernemers moet bedienen of KPN, die meer diversiteit onder haar medewerkers wil. Geheel in Hollandse traditie zien zij kansen en benutten die.

Balkenende’s pleidooi voor de nieuwe VOC-mentaliteit was conceptueel sterk. Succes heeft een enorme aantrekkingskracht, leidt tot trots en versterkt onze identiteit. Daarbij zijn kleinschalige successen makkelijker te realiseren en kunnen ze opgeteld toch voor een krachtig positief geluid zorgen.

Daarmee kom ik op een tweede punt. We moeten, naar mijn mening, niet kijken naar de Nederlandse cultuur als nationalistisch begrip. We moeten kijken naar alle bouwstenen van die cultuur. Het Academisch Medisch Centrum bijvoorbeeld heeft als doelstelling cultureel competent te worden. Dit geschiedt in vier stadia: bewustwording, kennis, sensitiviteit en competenties ontwikkelen. We moeten ons dus eerst bewust zijn van onze eigen identiteit. Niet zozeer op nationale schaal, maar in ons dagelijks leven, op ons werk. En hier komt onze ondernemersgeest van pas. Door cultureel competent te zijn, kunnen we gezamenlijk onze kenniseconomie tot bloei brengen. Nu hoeven we er echter niet de zeven zeeën voor te bevaren. We hebben die culturen gewoon in eigen huis.

Dit is een verkorte versie van een ingezonden reactie op het stuk 'De eigen cultuur wordt gebruikt als schild' door Ramsey Nasr.
(NRC - Opinie en Debat, za 19 februari 2011.) Lees de gehele reactie hier >>>
Een fragment van het artikel van Ramsey Nasr is hieronder te lezen. Het gehele artikel van Ramsey Nasr vindt u hier >>>

De eigen cultuur wordt gebruikt als schild

Door Ramsey Nasr (NRC, 19 februari 2011)

Ik denk dat ik sinds de Tweede Golfoorlog niet meer zo lang televisie heb gekeken, elke avond, tot diep in de nacht. Met een bakje pinda’s op schoot staarde ik stomverbaasd naar de honderdduizenden jongeren, bejaarden, hele Egyptische gezinnen die achttien dagen lang scandeerden dat ze maar één ding wilden: te leven in vrijheid. Een gesluierd meisje voegde daar voor de camera aan toe: ‘Just like you’. Ze keek me aan, dwars door de lens. 


Just like me…? Ik schonk mezelf nog wat wijn in.
(...)
Ik weet waarom ik stomverbaasd mijn pinda’s zat te eten. Niet omdat de opstand uit het niets leek te komen, maar omdat ikzelf, inwoner van het meest vrije land ter wereld, de taferelen niet herkende. Huilende, wanhopige, stralende mensen. Al die abstracte begrippen die ik nog kende van mijn geschiedenislessen – Soevereiniteit, Waardigheid, Gelijkheid – werden door hen in de mond genomen als iets tastbaars en op grote borden meegedragen. Het was of ze riepen om de 
Oneindigheid, of om het getal pi. 



Just like you... Was het maar waar.
Deze mensen weten meer dan ik. 

Wat betekent vrijheid nog voor ons, afgezien van vakantievieren in een dictatuur? Het begrip op zich is leeg geworden. Juist het feit dat dit woord de laatste jaren voortdurend wordt gebruikt in Nederlandse discussies, vormt een symptoom van die leegte. Als een mantra wordt het herhaald: onze vrijheid wordt bedreigd, we komen op voor onze vrijheid, ze hebben het gemunt op onze vrijheid… Onze vrijheid bestaat enkel nog wanneer we haar kunnen afzetten tegen een vijand. Het is een schild geworden. Een zwaktebod.

Lees het hele stuk op de blog www.ramseynasr.nl of klik hier >>>